Figuur 2. Felix Cottreau's portret uit 1834 van Hortense de Beauharnais, met de talisman met de voorkant naar buiten gericht. Deze scène zette de schijnwerpers op de talisman, die zeker nooit werd aangepast om als mantelsluiting te worden gedragen. Met dank aan Napoleon Museum Thurgau.
Mijn moeder was naar Aken gegaan om het water in te gaan.... De keizer werd bij zijn aankomst in de stad met het grootste enthousiasme ontvangen. De stad was hem dankbaar dat hij de relikwieën had teruggebracht die sinds Karel de Grote de glorie van Aix-la-Chapelle hadden gemaakt. Het kapittel en de stad meenden dat zij hun dankbaarheid niet beter konden bewijzen dan aan degene die zij als een nieuwe Karel de Grote beschouwden, een voorwerp aan te bieden dat aan hun glorieuze stichter had toebehoord. Het was een talisman die Karel de Grote altijd droeg in de strijd en die nog steeds aan zijn kraag werd gevonden toen zijn graf in het jaar werd geopend.... Al deze objecten bezit ik nog steeds.
Hortense was niet alleen de stiefdochter van Napoleon, maar ook de schoonzus van de keizer na haar huwelijk met Lodewijk Bonaparte, koning van Holland (r. 1806-1810). Als zodanig werd ze de bewaker van de Napoleontische erfenis.
Op landgoed Arenenberg aan het Bodenmeer in Zwitserland ontving Hortense veel bezoekers, waaronder Alexandre Dumas père (Baylac, 2016). In zijn boek Impressions de voyage en Suisse uit 1833, dat historische kronieken, een reisverslag en etnologische overwegingen bevat, beschrijft de grote schrijver het reliekschrijn. Dit is het eerste bekende gebruik van de term talisman voor dit object:
Het is nu de talisman van Karel de Grote; Deze talisman heeft een heel verhaal; Leen je oor. Toen het graf waarin de grote keizer was begraven in Aken werd geopend, werd zijn skelet gekleed in zijn Romeinse kleding en werd zijn talisman, die hem de overwinning bezorgde, aan zijn nek gehangen. Deze talisman was een stuk van het Ware Kruis dat hem door de keizerin was gestuurd. Het was ingesloten in een smaragd, en deze smaragd was met een ketting opgehangen aan een grote ring van goud. De burgers van Aix-la-Chapelle gaven het aan Napoleon toen hij hun stad binnenkwam, en Napoleon bond in 1813 deze ketting om de hals van koningin Hortense en bekende haar dat hij hem op de dag van Austerlitz en Wagram op zijn borst had gedragen, zoals Karel de Grote negenhonderd jaar geleden had gedaan.
Deze romantische beschrijving van de talisman door Dumas droeg bij aan het mysterie en de bekendheid ervan. Negentiende-eeuwse teksten over de oorsprong van de talisman moeten met de nodige voorzichtigheid worden bekeken, maar deze overtuigingen over het amulet werden gedeeld door de keizerlijke familie (Paléologue, 1928).
Het Napoleonmuseum in het kasteel van Arenenberg bewaart een portret uit 1834 van Felix Cottreau van koningin Hortense die het reliekschrijn als mantelsluiting "draagt" (figuur 2). In plaats van de ketting die we vandaag kennen, is het reliekschrijn dat op dit schilderij is afgebeeld verbonden met verschillende elementen, waaronder twee ovalen versierd met edelstenen en een mantelsluiting, een kledingsluiting die in de achttiende en negentiende eeuw veel werd gebruikt in plaats van knopen. Deze elementen zijn zeer zeker de vruchten van de verbeelding van de kunstenaar, aangezien geen enkele andere afbeelding of beschrijving van de talisman meldt dat deze werd aangepast om als mantelsluiting te worden gedragen, en aangezien de huidige regelmatige ketting voorkomt in de gravures van de vorige zeventiende en achttiende eeuw (zie opnieuw figuur 1). Lees verder: gia.edu/gems-gemology/spring-2019-talisman-charlemagne-new-historical-and-gemological-discoverie
