Beau portrait.

 

Belle séance de travail aujourd’hui à la bibliothèque Thiers dans des papiers de la reine Hortense, avec ce beau portrait d’elle en exil à Arenenberg en 1832

Mooie werksessie vandaag in de bibliotheek van Thiers over de papieren van koningin Hortense, met dit prachtige portret van haar in ballingschap in Arenenberg in 1832

Talisman van Josephine de Beauharnais.

Figuur 2. Felix Cottreau's portret uit 1834 van Hortense de Beauharnais, met de talisman met de voorkant naar buiten gericht. Deze scène zette de schijnwerpers op de talisman, die zeker nooit werd aangepast om als mantelsluiting te worden gedragen. Met dank aan Napoleon Museum Thurgau.

Mijn moeder was naar Aken gegaan om het water in te gaan.... De keizer werd bij zijn aankomst in de stad met het grootste enthousiasme ontvangen. De stad was hem dankbaar dat hij de relikwieën had teruggebracht die sinds Karel de Grote de glorie van Aix-la-Chapelle hadden gemaakt. Het kapittel en de stad meenden dat zij hun dankbaarheid niet beter konden bewijzen dan aan degene die zij als een nieuwe Karel de Grote beschouwden, een voorwerp aan te bieden dat aan hun glorieuze stichter had toebehoord. Het was een talisman die Karel de Grote altijd droeg in de strijd en die nog steeds aan zijn kraag werd gevonden toen zijn graf in het jaar werd geopend.... Al deze objecten bezit ik nog steeds.

Hortense was niet alleen de stiefdochter van Napoleon, maar ook de schoonzus van de keizer na haar huwelijk met Lodewijk Bonaparte, koning van Holland (r. 1806-1810). Als zodanig werd ze de bewaker van de Napoleontische erfenis.

Op landgoed Arenenberg aan het Bodenmeer in Zwitserland ontving Hortense veel bezoekers, waaronder Alexandre Dumas père (Baylac, 2016). In zijn boek Impressions de voyage en Suisse uit 1833, dat historische kronieken, een reisverslag en etnologische overwegingen bevat, beschrijft de grote schrijver het reliekschrijn. Dit is het eerste bekende gebruik van de term talisman voor dit object:

Het is nu de talisman van Karel de Grote; Deze talisman heeft een heel verhaal; Leen je oor. Toen het graf waarin de grote keizer was begraven in Aken werd geopend, werd zijn skelet gekleed in zijn Romeinse kleding en werd zijn talisman, die hem de overwinning bezorgde, aan zijn nek gehangen. Deze talisman was een stuk van het Ware Kruis dat hem door de keizerin was gestuurd. Het was ingesloten in een smaragd, en deze smaragd was met een ketting opgehangen aan een grote ring van goud. De burgers van Aix-la-Chapelle gaven het aan Napoleon toen hij hun stad binnenkwam, en Napoleon bond in 1813 deze ketting om de hals van koningin Hortense en bekende haar dat hij hem op de dag van Austerlitz en Wagram op zijn borst had gedragen, zoals Karel de Grote negenhonderd jaar geleden had gedaan.

Deze romantische beschrijving van de talisman door Dumas droeg bij aan het mysterie en de bekendheid ervan. Negentiende-eeuwse teksten over de oorsprong van de talisman moeten met de nodige voorzichtigheid worden bekeken, maar deze overtuigingen over het amulet werden gedeeld door de keizerlijke familie (Paléologue, 1928).

Het Napoleonmuseum in het kasteel van Arenenberg bewaart een portret uit 1834 van Felix Cottreau van koningin Hortense die het reliekschrijn als mantelsluiting "draagt" (figuur 2). In plaats van de ketting die we vandaag kennen, is het reliekschrijn dat op dit schilderij is afgebeeld verbonden met verschillende elementen, waaronder twee ovalen versierd met edelstenen en een mantelsluiting, een kledingsluiting die in de achttiende en negentiende eeuw veel werd gebruikt in plaats van knopen. Deze elementen zijn zeer zeker de vruchten van de verbeelding van de kunstenaar, aangezien geen enkele andere afbeelding of beschrijving van de talisman meldt dat deze werd aangepast om als mantelsluiting te worden gedragen, en aangezien de huidige regelmatige ketting voorkomt in de gravures van de vorige zeventiende en achttiende eeuw (zie opnieuw figuur 1). Lees verder: gia.edu/gems-gemology/spring-2019-talisman-charlemagne-new-historical-and-gemological-discoverie

"Madame, you must wear silk!”.

 

This lavender-coloured Manteau de Cour of moire silk is the only example in the Netherlands to date of a court train from the  period during which the Netherlands were under the French rule of the Bonaparte’s. europeanafashion/centraal-museum-utrecht-

 

There was no more trade, no orders, there had been many deaths among the weavers. Napoleon was particularly enamoured of the city of Lyon: the five times he visited there are inscribed clearly in the history of the city, from his return from Italy to the Hundred Days. At each visit, he made a point of visiting the Lyon silk workshops, and had a very acute vision of what should be done to revive the industry in Lyon. There was a real desire for revival through power. From the very beginning of the nineteenth century his numerous orders of damask - a rather simple but very beautiful fabric – were used to "imperialise the royal palaces", starting with the Palace of  Saint-Cloud. These fabrics herald a new era: we see already the two typical groups of motifs of the First Empire: the floral and the geometric... From the outset Napoleon is aware power of luxury as a political instrument, for fabric as for the other decorative arts. In 1811 and 1813 he made two huge orders: it is said that these two commissions alone represented over a hundred kilometres of fabric.

There are lot of verifiable anecdotes where the Emperor is most insistant for example towards a particular person, especially Josephine: "Madame, you must wear silk!”, which was not Josephine's cup of tea. She preferred lighter fabrics, fine materials that were reminiscent of her islands, as illustrated by the dresses presented in our exhibition. Empire dresses do not look at all like the eighteenth century dresses, all made of taffeta and silk. It is known that Napoleon encouraged his marshals, generals and advisors to wear silk. There is even a 1804 decree defining the clothing of ministers: "The ministers will wear their ordinary costume, which can be buttoned and almost closed in front, made of silk, velvet or cloth with a white scarf, from which the sword is suspended [...]”. In a curious way, Napoleon's tastes meant that male clothes began to resemble those of the Ancien Regime. napoleon

Incroyables and Merveilleuses

The Incroyables ("incredibles") and their female counterparts, the Merveilleuses ("marvelous French Directory (1795–1799). Whether as catharsis or in a need to reconnect with other survivors of the Reign of Terror, they greeted the new regime with an outbreak of luxury, decadence, and even silliness. They held hundreds of balls and started fashion trends in clothing and mannerisms that today seem exaggerated, affected, or even effete (decadent, self-indulgent).
women", roughly equivalent to "fabulous divas"), were members of a fashionable aristocratic subculture in Paris during the

Many Incroyables were "nouveaux riches" who had gained their wealth from selling arms and money lending. Members of the ruling classes were also among the movement's leading figures, and the group heavily influenced the politics, clothing, and arts of the period. They emerged from the muscadins, a term for dandyish anti-Jacobin street gangs in Paris from 1793 ^{[n 1]} who were important politically for some two years; the terms are often used interchangeably, though the muscadins were of a lower social background, being largely middle-class.

The Merveilleuses scandalized Paris with dresses and tunics modeled after the ancient Greeks and Romans, cut of light or even transparent linen and gauze. Sometimes so revealing they were termed "woven air", many gowns displayed cleavage and were too tight to allow pockets. To carry even a handkerchief, the ladies had to use small bags known as reticules.^[3] They were fond of wigs, often choosing blonde because the Paris Commune had banned blond wigs, but they also wore them in black, blue, and green. Enormous hats, short curls like those on Roman busts, and Greek-style sandals were the rage. The sandals were tied above the ankle with crossed ribbons or strings of pearls. Exotic and expensive scents fabricated by perfume houses like Parfums Lubin were worn as both for style and as indicators of social station. Thérésa Tallien, known as "Our Lady of Thermidor", wore expensive rings on the toes of her bare feet and gold circlets on her legs. Photo: wiki/Madame Recamier

In addition to Madame Tallien, famous Merveilleuses included Anne Françoise Elizabeth Lange, Jeanne Françoise Julie Adélaïde Récamier, and two very popular Créoles: Fortunée Hamelin and Hortense de Beauharnais. Hortense, a daughter of the Empress Josephine, married Louis Bonaparte and became the mother of Napoleon III. Fortunée was not born rich, but she became famous for her salons and her string of prominent lovers. Parisian society compared Germaine de Staël and Mme Raguet to Minerva and Juno and named their garments for Roman deities: gowns were styled Flora or Diana, and tunics were styled à la Ceres or Minerva.^[4]

Photo: Fortunée Hamelin. Read more logpatethconsulting

fashion/incroyables-et-merveilleus.

 

Joséphine's court dress

 

This photo shows the elaborate embroidery of this court dress of Joséphine's.

empire-napoleonic

Photo: Châteaux de Malmaison et Bois-Préau, Malmaison France.

A toilette mirror with a reconstruction of Joséphine’s pearl parure.

 

Photo: Châteaux de Malmaison et Bois-Préau, Malmaison France.

A bill from Au Grand Turc, the most fashionable couture house in Joséphine’s Paris. Joséphine’s enormous debts were notorious as she spent vast amounts on clothes, shoes and accessories and never managed to stay within the confines of the already generous allowance bestowed upon her by Napoléon. This particular bill is for ‘un schal de cachemire vert pistache vendu à sa majesté impératrice et reine’ (a pistachio green Cashmere shawl) and was issued on the 6th April 1809.

 

Photo: Châteaux de Malmaison et Bois-Préau, Malmaison France.

 

A tortoiseshell hair comb, set with a cameo depicting ‘Le chagrin d’Achille‘.

Photo: Châteaux de Malmaison et Bois-Préau, Malmaison France.

Crystal perfume bottles that once held Joséphine’s exquisite jasmine, lavender, lily and violet scents

 

a-peep-into-empress-josephines-wardrobe

Wedding Napoleon and Marie Louise

Like her grand-aunt Marie-Antoinette, Marie-Louise had to strip off her Austrian clothes upon crossing the French border, and was presented with a new, splendid trousseau (complete set of clothing, shoes and undergarments for all occasions.) Caroline Bonaparte, Queen of Naples and Napoléon’s sister, had been put in charge of greeting the bride at the border.

So Marie-Louise wore the wedding clothes that had been chosen for her in France: a magnificent dress of silvertulle, embroidered with pearls and gold thread, and hemmed with gold fringe. A diamond tiara held a veil of Alençon lace over her blonde hair.

Marie-Louise wore white satin slippers, embroidered in silver thread. There was a minor, or not so minor from her standpoint, problem. Maybe due to a miscommunication between Vienna and Paris, the dainty shoes had been ordered too small and caused the new Empress a great deal of pain.

Read more  catherinedelors/empress-marie-louises-wedding-gown/

The Marie-Louise diadem, now part of the Smithsonian Collection, was a wedding gift from Napoleon I to his second wife, Empress Marie-Louise in 1810. The diadem was originally part of a set that also included a necklace, comb, belt buckle, and earrings, all made of emeralds and diamonds set in silver and gold. They were all made by French Jeweler Etienne Nitot et Fils of Paris. marie-louis-

Read also: marie-louise-of-austria

Shepherds, I have lost my waist; Have ye seen my body.

wiki/Juliette Recamier 

"After the Revolution, woman's costume in France moved towards simplicity and freedom from both moral and physical restrictions. The new mode was pioneered by Medames Recamier and Tallien who were the leaders of the new Parisian social set known as as les merveilleuses. The ladies' clothes showed a much more definite break with the past the did those of their male counterparts, les incroyables. Panniers, bum-rolls, corsets and even petticoats were abandoned completely. From 1790 to the turn of the century, woman wore a style known asrobe en chemise which, as the name suggests, resembles the undergarment of the previous century. Never since the ancient Egypt had society ladies never seen in such a state of undress. So sheer was the material used for these gowns that, for the sake of decency, they were sometimes worn with flesh-coloured tights. The robe en chemise worn with open sandals was an attempt by Parisian ladies to copy the costume of the ancient Greeks.

They looked towards Greece not only for aesthetic inspiration but also for a philosophy upon which to base their new republic. In fact this outfit bore only the most superficial resemblance to the Greek chiton. No self-respecting Greek woman would ever have appeared in public in this state of near nudity. During the early 1790s he gown was at its very simplest, a slender shift of sheer muslin, gathered at the neck and under the breasts which gave it an extremely short waist, in contrast to the elongated waists of the previous decade. This became a feature of the early nineteenth century which, together with the sheerness of the fabric, led to the famous couplet:

 Shepherds, I have lost my waist; Have ye seen my body.

Read more: history-of-fashion

Fashion through the years

The period followed the French and American revolutions saw a drastic shift in dress for both men and women, though for women this change would be short lived. Classical Greek and Roman images were evoked to justify the democratic revolutions of this period. This resulted in the adoption of a classically inspired silhouette for women which was long, narrow, uncorsetted, and high-waisted. Initially the color of choice was white, and the fabrics soft cottons, often virtually transparent. Shawls and long gloves were introduced to cover bare shoulders and arms; shawls would remain in fashion until the advent of the bustle in the 1880's. Hair might be cut short, and turbans and caps were worn.

After 1805, as society began to return to a more sedate, conservative mode, and as the aristocracy returned to France, dress gradually became less semi-fitted and more tailored. Bodices became more fitted, more surface decoration was used, as well as heavier fabrics and more modest long sleeves. As it turned out, the revolutions had opened up new opportunities for men; but for women, life would continue much as it had before. Therefore the dress forms would also return to those that had been in use for centuries. For a selection of fashion drawings from this period, see this Regency fashion site. 

hroughout the years, 1825 to 1840 the skirt continued to widen. The skirt hem did not touch the floor until 1835 and for the ten years preceding that there was great attention to the bottom edge of the skirt. Decorations and trims such as the padded rouleau were often stiffened to help hold out the ever widening skirt. Applied stuffed cords of decorative silks acted almost like hoops on the outsides of the skirts. Small bustle pads tied on with tapes were in use by the mid 1830s to help hold out the upper part of the skirt as well. When the hems sank to the floor in the mid 1830s and the decorations on the bottom edges were less popular, women wore numerous petticoats to hold out the skirts. Petticoats were stiffened and it was common to wear three. Six petticoats worn at a time were not unusual. Flannel was the favored fabric for the material closest to the skin with the layers of stiffened petticoats following. Stiff horse hair underskirts were first sold in 1840. Bone hoops were developed in 1856 and were hailed as a major improvement). Perhaps the most obvious features of the period were the sleeves. At various times, from 1825-1840 the sleeves were puffed at the top with a tapering lower sleeve, puffed in a huge billow from shoulder to elbow, puffed only at the elbow, puffed from shoulder to wrist in a tapering billow, and puffed in suspension from a dropped shoulder. This dropped shoulder turned into a full epaulette collar or jockeis around 1839. The sleeves which were very wide at the shoulder and tapered gradually to the wrist were called the gigot sleeves and required their own set of underpinnings. A strip of gathered glazed cotton with whalebone at the edge usually held out the sleeves although stuffed pads and even hoops on the arms were occasionally used. No matter where the puff was placed armholes were small and high, so despite the volumes of material used arm movement was restricted. As a balance to the large puffed sleeves, collars were also enormous. The pelerine en ailes d'oiseau collar covered the sleeves like a bird's outstretched wing. Sometimes the collars were split at the top of each sleeve and often there were two layers of a collar. The bertha became popular near the end of the period. Lace and embroidered collars were widely made and worn. Bonnets, gloves and parasols were the staples of a woman's accessory wardrobe in the period 1825-1840, but sashes, ribbons and bows were at the peak of their popularity. It was difficult to find a coat to go over the gigantic sleeves so shawls, mantles and stoles were popular wraps for day and evening wear. wiki/Costume_History/Romantic

Jewelry, shoes and dress of Josephine de Beauharnais.

Josephine's Sapphire and Diamond Diadem

Jewelry of Josephine

Dresses of Josephine

Shoes of Josephine

Kleding van Joséphine de Beauharnais

 

http://madameguillotine.org.uk/2010/01/23/the-romance-of-certain-old-clothes/

Op dit weblog

staan prachtige foto's van de kleding

 kroningsring  e.a. van

 Keizerin Josephine de Beauharnais

Kashmir shawl, c.1810

The body of the shawl is fashioned from fine black wool twill. The sides and ends are bordered with hand woven panels. The ends are finished with different colored sections pieced together and hand embroidered with stylized designs. Each end has a unique combination of colors.
The hand embroidery creates a work of wearable art! Note especially the whimsical hand-embroidered flowers just above the woven end panels.
In the late 18th century, Europeans started importing these expensive shawls. They also appropriated the motifs and adapted them to embroidery and print designs. This superb period shawl was probably hand embroidered in Persia for the Western market.
The Neoclassical or Empire style (after the Emperor Napoleon) exercised a profound influence in the early 19th century on all the arts, not least the decorative arts. The discovery of the ruins at Pompeii in 1748 was the spark that lit the flame of Neoclassicism in the arts.

Mode/Fashion

Kleding tijdens de Empire: 1800 – 1815
Na de Franse Revolutie kwam in Frankrijk Napoléon Bonaparte aan de macht. Deze legerbevelhebber veroverde delen van Italië en werd na een periode als consul door de senaat tot "Keizer der Fransen" uitroepen. Napoléon vergeleek zijn macht met die van de Romeinse keizers. Napoleon brengt zijn keizerlijke macht in beeld door symbolen van Romeinse keizers te imiteren, zoals adelaars en lauwerkransen. Ook doordat aan het einde van de 18de eeuw de Romeinse steden Pompeï en Herculaneum werden opgegraven, kwam de Romeinse oudheid weer in de belangstelling; er was sprake van een Klassieke opleving. Deze Klassieke opleving zette zich ook door in de mode. Voor de dames werd nu het ideaal: gekleed te gaan als een Griekse of Romeinse dame uit de Oudheid. De Franse dames probeerden dit na te volgen door zo min mogelijk ondergoed onder dunne soepele bovenkleding te dragen. Dat betekende: geen korset of onderrok. Dit imiteren van de mode uit de oudheid wordt wel de”naakte mode” genoemd. De dames en leden graag kou om maar volgens de laatste mode gekleed te gaan.

Vrouwen:
Zij droegen een eenvoudige vormloze japon met korte mouwtjes.













De taille zit hoog, net onder de borsten. Vlak onder de buste en aan de wijd uitgesneden hals werd de jurk met een bandje ingerimpeld. Dit doet denken aan de tunica die met een koord om het middel werd vastgebonden. Er worden doorzichtige stoffen gebruikt, zoals mousseline en tule


Als de schaars geklede dames dan toch naar buiten gingen, droegen zij geen jas, maar zoals de Romeinen, enorme rechthoekige shawls: ook wel stola’s genoemd. Geliefd waren kasjmier sjaals, van geitenhaar, gemaakt in Kashmir, India. Deze uiterst kostbare kashmirsjaals waren een felbegeerd, modieus statussymbool.
http://hal.ucr.edu/~cathy/dress/shawl.html

Aan de voeten droeg men lichte zijden schoentjes zonder hak, die zo laag waren uitgesneden, dat zij met banden, die om het onderbeen werden gewikkeld, tegen het uitslippen moesten worden beschermd.

In Nederland volgden de dames van stand deze Franse mode pas laat en bovendien erg aarzelend. Erg behaaglijk was de dunne jurkjes in ons klimaat natuurlijk niet.
Om toch mee te kunnen doen, kleedden de dames zich in huidkleurige maillots en warme onderrokken. Maar dat stond natuurlijk niet zo zwoel als de transparante jurken uit Frankrijk.
Toen Napoleon in 1804 na zijn overwinningen uiteindelijk tot keizer was gekroond, kwam er in Frankrijk weer een hof met voorgeschreven kleding. Deze periode van 1804 tot 1814 noemen we “Keizerrijk” of “Empire”. Frankrijk gaf voor heel Europa de toon aan. De belangstelling voor de Romeinse tijd werd groter.

Vrouwen
De dameskleding had zich hier al bij aangepast, maar in het Empire werden de stoffen nu zwaarder en luxueuzer en de modellen strakker, zodat er nu geen sprake meer was van een “naakte mode”. Een Empirejapon had een vrij nauwe eenvoudige rok, een zeer hoge taille, en een zeer wijd decolleté, zodat het bovenstukje heel kort was. De Empirejapon heeft korte pofmouwtjes. Soms wordt er op de schouders een rechtopstaande waaiervormige kantgarnering aangebracht, die van achteren naar voren de zijkanten van de halsopening afgewerkt

Mannen
Ook de mannen kregen hun eigen mode.
Voor de herenkleding wordt naar Engeland gekeken. Hij draagt een strakke kniebroek, een jas met lange achterpanden en een halsdoek, die losjes om het opstaande boord wordt geknoopt.

Hoeden:
De driessteek uit de 18e eeuw is nu veranderd in een tweesteek, die dwars werd opgezet en waarmee we Napoleon zo vaak zien afgebeeld.
Ook worden nu bolvormige- en hoge hoeden gedragen.

Haardracht:
De dameskapsels uit deze tijd lijken veel op die van de Grieken en Romeinse dames. Vaak worden diademen gedragen. Evenals armbanden en oorsieraden zijn deze vaak versierd met cameeën, stenen waarin een antiek vrouwenkopje is uitgesneden.
De mannen sneden hun haar naar voorbeeld van de Romeinse keizers kort gesneden, van voren naar beneden gekamd en recht boven de wenkbrauwen afgeknipt.

De dameskleding van 1815 tot 1865

Tussen 1815 en 1820 verdwijnt de Empirelijn. Dit betekend dat de taille zakt en dat het decolleté hoger wordt. Tussen 1820 en 1830 verandert de dameskleding sterk.
De dames gaan zich wederom insnoeren in de taille en door de vele onderrokken gaat de bovenrok weer hoe langer hoe wijder uitstaan.
Van boven krijgt de japon ook een verbreding door mouwen die bij de inzet enorm wijd waren en naar beneden nauwer uitliepen. Deze mouwen bedekten weer de gehele arm.

De 19e eeuw
Door de Franse revolutie kwam er een einde aan de overdadige versieringen van de kleding. In de tijd van Napoleon droeg men de zogenaamde ‘empirekleding’, maar ook daarna kwamen er weer grote veranderingen. De kleding van de vrouw veranderde helemaal. Jurken werden van dikker materiaal gemaakt en sloten hoger aan. Ook werd de rok weer wijder.
Na 1850 werden de rokken zelfs heel wijd. De onderrokken werden in die tijd verstevigd door paardenhaar. Natuurlijk was deze kleding erg onhandig en de ‘tournure’ deed zijn intrede. Dit was een rok, die alleen extra ruimte had aan de achterkant. Dit benadrukte het achterwerk van de vrouwen. Een erg belangrijk feit in de 19e eeuw is de opening van het eerste Haute-couture huis in 1858 in Parijs. Dit werd gedaan door modeontwerper Charles Frederick Worth.

De Romantiek (1830-1860)
Vanaf de 19e eeuw begint mode pas echt een rol te spelen binnen de kledingdracht. De periode van de Romantiek is daar een goed voorbeeld van. Door de industrialisatie ontstaat werkloosheid. Er zijn grote verschillen tussen arm en rijk. Niet langer bepaald het hof het modebeeld, maar de burgers die rijk geworden zijn door de industrie.

De romantiek staat voor heimwee naar het verleden en dit is soms ook te zien in de dameskleding. De modebewuste vrouw droeg in de Romantiek een zeer wijde rok en een grote luifelhoed. Bovendien had zij afhangende schouders en een zeer smalle taille, maar niet alleen het verleden speelde een grote rol. Tegelijkertijd protesteerde vrouwen tegen hun ongemakkelijke kleding. De meest gebruikte stoffen waren: katoen, wol, zijde, tafzijde en batist. Deze stoffen zijn een stuk beter te verwerken en veel lichter en soepeler dan stoffen die in eerdere periode gebruikt werden. Ook in de kleuren en patroon kwam een verandering. Men ging gebruik maken van pasteltinten en smalle strepen of kleine bloemetjes.



Na 1850 werd de crinoline populair, in de volksmond hoepelrok genoemd.
Voor de man kwamen er ook belangrijke veranderingen: het pak deed zijn intrede. Dit tijdloze kledingstuk zou 150 jaar lang hetzelfde gedragen worden: een effen jasje en broek met een vestje. Vaak had het vestje felgekleurde ruiten. Er was grote ophef toen George Sand, een Franse schrijfster, voor het eerst in het openbaar een lange broek droeg.

The Beauharnais Emeralds Earrings

Hortense Eugénie Cécile Beauharnais was the daughter of Josephine Tascher de la Pagerie and Alexandre, the Vicomte de Beauharnais. The Vicomte was executed during France's reign of terror. Josephine married Napoleon Bonaparte who would gift his step-daughter Hortense an emerald suite that became known as the Beauharnais collection. It was fit for a Queen as Hortense became Queen Consort of Holland as the wife of Louis Bonaparte, King of Holland.