Saint-Leu, laatste rustplaats Lodewijk Napoleon en 2 van zijn zonen.

In 1804 verwierf Lodewijk Napoleon Bonaparte, broer van keizer Napoleon 1e, de toekomstige koning van Holland, de twee kastelen van Saint-Leu. Nadat hij de oudste had laten slopen, verhuisde hij met zijn jonge vrouw, Hortense de Beauharnais, naar het "benedenkasteel". Gelegen op de heuvel, zou het pand "een van de mooiste keizerlijke residenties" worden. Het kasteel, dat inmiddels verdwenen is, was omgeven door een park van meer dan 80 hectare. Vandaag de dag laten bewegwijzerde paden aan de rand van het bos wandelaars dromen van de keizerlijke tuin: "In de voetsporen van koningin Hortense".

Na haar scheiding van haar echtgenoot (die de titel "graaf van Saint-Leu" aannam) in 1810, behield koningin Hortense Saint-Leu, waar ze schitterende feesten gaf. In 1814 benoemde Lodewijk XVIII haar tot hertogin van Saint-Leu, maar in 1815, beschuldigd van het helpen voorbereiden van de terugkeer van Napoleon I, ging ze in ballingschap en moest ze Saint-Leu verlaten.

                                                                                   -----------

Het was in het stadje Saint-Leu in de Val d'Oise dat Louis Bonaparte, de toekomstige koning van Holland, zich in 1804 met zijn jonge vrouw, Hortense de Beauharnais, vestigde. Dankzij een schenking van 600.000 frank, genereus geschonken door zijn illustere broer Napoleon, liet Lodewijk de twee kastelen van Saint-Leu kopen. Nadat het oudste kasteel was afgebroken, woonde het jonge paar in het "benedenkasteel" in het midden van een betoverend park dat opnieuw was ontworpen door Berthault, de landschapsarchitect van Malmaison en Compiègne.

Na zijn troonsafstand in 1810 reisde Lodewijk door Europa onder de titel graaf van Saint-Leu voordat hij zich in Italië vestigde. Nadat hij getuige was geweest van de pogingen om de macht te grijpen door zijn jongste zoon, Lodewijk-Napoleon, de toekomstige Napoleon III, stierf Lodewijk in eenzaamheid op 25 juli 1846 in Livorno. In overeenstemming met zijn laatste wensen werd zijn lichaam teruggebracht naar de kerk van Saint-Leu om te rusten naast zijn twee andere zonen, Napoleon-Charles die stierf in 1807 en Napoleon-Louis die stierf in 1831. De stoffelijke resten van Charles Bonaparte, vader van Napoleon I en Lodewijk, werden ook naar Saint-Leu vervoerd. In 1951 trad ze toe tot de keizerlijke kapel van Ajaccio. Hoewel de nalatenschap van Lodewijk Bonaparte en Hortense nu volledig verdwenen is als gevolg van de verdeling en onderverdeling van het land, herbergt de kerk van Saint-Leu nog steeds de stoffelijke resten van de koning van Holland en zijn zonen. Kerk van Saint-Leu Saint-Gilles - Saint-Leu-la-Forêt - napoleon.org

Chambre à coucher de la Reine Hortense à Rueil-Malmaison.

 

Chambre à coucher de la Reine Hortense à Rueil-Malmaison - Cartorum

Paleis Rue Cerutti, nu Rue Laffitte.

 

Het Hôtel de la Reine Hortense: het gebouw met uitzicht op de Rue Laffitte

In 1797 werd het hotel aangekocht door de financier Marc Antoine Joseph de Lannoy, een leverancier van het leger. Lannoy gaf de schilder Pierre-Paul Prud'hon (1758-1823) de opdracht om decoraties te ontwerpen voor twee salons: de Salon de la Richesse en de Salon des Saisons. Deze decoraties, uitgevoerd in 1798 en 1801, zijn meesterwerken van de stijlen Directory en Empire. De Salon van de Rijkdom heeft als thema rijkdom en omvat 28 composities geschilderd op hout en doek, verdeeld over drie registers: vier grote allegorische figuren (Rijkdom, Kunst, Genoegens en Filosofie), vier bovendeuren die de vier uren van de dag vertegenwoordigen en een reeks composities die de onderkant van de muren sierden. Het thema van de tweede salon is de Seasons. Het is versierd met een fries die rondom de kamer loopt aan de bovenkant van de vier muren.

Onder het keizerrijk was het Hôtel Bollioud de Saint-Julien vanaf 1804 eigendom van Louis Bonaparte (1778-1846). In 1808 schonk zijn vrouw, Hortense de Beauharnais (1783-1837), bijgenaamd koningin Hortense (haar man was koning van Holland), het leven aan Charles-Lodewijk Napoleon (1808-1873), de toekomstige keizer Napoleon III.

Het hotel van koningin Hortense wordt gesloopt

Bij de val van het keizerrijk was het landhuis achtereenvolgens eigendom van drie steenrijke bankiers: Torlonia (1815), Hagerman (1818) en Salomon Mayer de Rothschild (van 1832 tot 1899).

In 1899 werd het landhuis van koningin Hortense definitief gesloopt. In plaats daarvan werd de rue Pillet-Will geopend. Een plaquette op een van de gebouwen herinnert ons eraan dat hier het geboortehuis van Napoleon III stond.

De schilderijen in de Salon de la Richesse en de Salon des Saisons werden in de negentiende eeuw verwijderd en werden lang als verloren beschouwd. Gelukkig werden deze decoraties, verspreid over een veiling, geïdentificeerd en vervolgens verworven door het Louvre dankzij het mecenaat van het bedrijf Eiffage. Ze zijn te zien in de kamers van het Departement Decoratieve Kunsten. Onder hen zijn de vier hoofdpanelen van de Salon de la Richesse gevonden: het zijn allegorieën geschilderd op hout, vergezeld van bovendeuren op canvas die, in geveinsde bas-reliëfs, de vier uren van de dag uitbeelden: Le Matin (disparu), Midi; 's Middags en 's avonds.

Bron:
Ministerie van Cultuur

Hôtel Bollioud de Saint-Julien, rue Pillet-Will, Parijs 9 (paris-promeneurs.com)

Villa Mombello.

 Caroline Bonaparte woont de bruiloft van haar zussen Elia en Pauline bij in Villa Pusterla (Mombello). 

Caroline Bonaparte assiste, à la Villa Pusterla (Mombello), au mariage de ses sœurs Élisa et Pauline. 

Op het landgoed van Mombello woonden de moeder van de keizer, Maria Nunziata, en de drie zussen Charlotte, Elisa en Pauline. En ook hier trouwde Pauline op 14 juni 1797 met generaal Leclerc. 

curiosonevarese/villa-pusterla-crivelli-il-manicomio

In Mombello, ten noorden van Milaan in de stad Limbiate, het kasteel genaamd Villa Pusterla gehost Bonaparte en haar suite tijdens lange verblijven tussen mei en november 1797. Hier werd op 12 juni 1797 de oprichting van de Cisalpine Republiek afgekondigd. napoleon

Wat gebeurde er na Napoleon met de villa? thejambo/manicomio-di-mombello-storia-foto-e-curiosita/

The House on the Rue de la Victoire

By Ira Grossman Once upon a time 200 years ago, Napoleon and Josephine lived in a house in Paris’ Rue de la Victoire. It was the only house Napoleon owned as a private citizen. As a landmark, it had a long and colorful history behind it. It was also the scene of several memorable events in the career of this fascinating couple, including one of the earliest encounters between General Bonaparte and Josephine de Beauharnais.

The House on the Rue de la Victoire

Napoleon first visited his future wife here at this location on October 15, 1795, according to historian Maurice Guerrini. Proctor Patterson Jones, the editor of Napoleon : An Intimate Account of the Years of Supremacy, wrote, he visited this house “presumably to congratulate the mother of a young man, Eugene de Beauharnais, who had come to Napoleon to request the sword of his father which had been confiscated during the Revolution.” Napoleon was obviously captivated by Eugene’s mother, and became a frequent visitor after that first visit. The house was then known as the Hotel de Beauharnais and it’s street address was No. 6, Rue Chantereine. Interestingly, the street got its name from the frogs that inhabited a marsh nearby. This house later became the scene of several memorable events such as the launching of Napoleon’scoup d’etat of the 18th Brumaire in November 9, 1799 and the marriage between his brother Louis and his step-daughter Hortense.

Read more on: Napoleon-series/napoleon/house

February 1800 Napoleon became First Consul, and the couple moved into the Tuileries Palace.

Palais du Luxembourg, the first residence of Napoleon Bonaparte, as First Consul of the French Republic.

Later Napoleon Bonaparte  made the Tuileries the official residence of the First Consul and, later, the imperial palace. In 1808, Napoleon began constructing the northern gallery which also connected to the Louvre, enclosing a vast square (place).

As Napoleon's chief residence, the Tuileries Palace was redecorated in the Neoclassical Empire style by Percier and Fontaine and some of the best known architects, designers, and furniture makers of the day.

In 1809, Jacob-Desmalter, principal supplier of furniture to the Emperor, began work on a jewel cabinet designed for the Empress Joséphine's great bedroom in the Tuileries (and soon to be used by Marie-Louise). Designed by the architect Charles Percier, this impressive piece of furniture was embellished with several gilt-bronze ornaments: the central panel depicts the "Birth of the Queen of the Earth to whom Cupids and Goddesses hasten with their Offerings" by thebronzier Pierre-Philippe Thomire, after a bas-relief by Chaudet. Jacob-Desmalter completed the "great jewelry box" in 1812, with two smaller items of furniture in the same style but using woods from rainforests in China.

After Napoléon's divorce, Pierre Paul Prud'hon, was commissioned to design the apartments of his new wife, Marie-Louise. For the bridal suite of the new Empress, he designed all the furniture and interior decorations in a Greek Revival style.

 

 

 Josephine de Beauharnais

from a miniature

byIsabey

With the entry of Bonaparte into the Tuileries, the revolution closed, and blissful days of tranquillity and gay festivity followed. Josephine and Hortense were the cynosure of all these festivals, for they were, likewise, the animating centre whence the grace and beauty, the attractive charm, and the intellectual significance of them all, proceeded.

Hortense was passionately fond of dancing, and no one at "the court of Josephine" tripped it with such gracefulness and such enchanting delicacy as she. Now, as the reader will observe, people already began to speak of the "court" of Madame Bonaparte, the powerful wife of the First Consul of France. Now, also, _audiences_ were held, and Josephine and Hortense already had a court retinue who approached them with the same subserviency and humility as though they had been princesses of the blood.

Madame Bonaparte now rode with her daughter through the streets of Paris in a richly-gilded coach, under a military escort, and wherever the populace caught a glimpse of them they greeted the wife and daughter of the first consul with applauding shouts.

Bonaparte's coachmen and servants had now a livery, and made their appearance in green coats with gold embroidery and galloons. There were chamberlains and lackeys, grooms and outriders; splendid dinners and evening parties were given, and the ambassadors of foreign powers were received in solemn audience; for, now, all the European states had recognized the French Republic under the consulate, and, as Bonaparte had concluded peace with England and Austria, these two great powers also sent envoys to the court of the mighty consul.

Instead of warlike struggles, the Tuileries now witnessed contentions of the toilet, and _powder or no powder_ was one of the great questions of etiquette in which Josephine gave the casting vote when she said that "every one should dress as seemed best and most becoming to each, but yet endeavor to let good taste pervade the selection."

Read more: queen-hortense

 

De Tuilerien vormde een geheel met het Louvre en sloot de binnenplaats af op de plek waar nu de overgang naar de Tuilerieën is. Napoleon gebruikte het Tuileries Paleis alleen als zijn werkpaleis. Hij woonde samen met Joséphine de Beauharnais in het buitenverblijf Malmaison. Hij liet het paleis inrichten in de zogenaamde Empirestijl. In 1871 bij het neerslaan van de Commune van Parijs werd het paleis ernstig verwoest en in 1882 tenslotte helemaal afgebroken.  Beautiful pictures of Paris: parijs mijn stad

Hôtel de la reine Hortense, Rue Cerutti

Hôtel de la reine Hortense  Monuments détruitsHôtel de la reine Hortense : hôtel de Hortense de Beauharnais. Qu’est-ce que Victor Hugo, Claude Monet, Napoléon III, les 

frères de Goncourt, Charles Baudelaire, Frédéric Chopin, Franz Liszt, Georges Sand, James de Rothschild, sir Richard Wallace (celui des fontaines et d’une célèbre collection à Londres) ont en commun ? C’est qu’ils ont tous vécu à un moment dans la rue Laffitte… Et Stéphane Mallarmé, Marcel Proust et Sarah Bernhardt étaient des visiteurs réguliers, tandis que les peintres impressionnistes, ainsi que Cézanne, Whistler, Picasso, Kandinsky, y avaient leurs galeristes. Certes, cette rue ne s’appelait pas encore « Laffitte » avant 1830. A l’origine un simple sentier menant à Montmartre et bordé par des vergers et des jardins de propriétés privées qui avaient succédé à l’abbaye de Montmartre, elle fut « rue » à partir de 1770, et baptisée alors « d’Artois ».Ce nom fut changé en « Cerutti » (d’après un prêtre membre de la Constituante qui habitait au n°1 de la rue) en 1792, mais redevenait en 1814 « d’Artois » - ce qui n’était que naturel puisque c’était le nom du futur Charles X, frère du roi Louis XVIII qui avait « sa » propre rue de  Provence à coté. C’est à Louis XVIII qu’on doit les ordonnances de 1823 et 1824 permettant la percée de la rue au-delà de la rue La Fayette.

L’histoire des hôtels particuliers de la rue Laffitte – dont le dernier a disparu vers 1970 - est des plus problématiques. Les sources divergent considérablement quant à leur emplacement, leurs habitants et même leur nombre. Un facteur compliquant est le changement de numération au cours du 19e et au début du 20e siècle.Le plus probable est toutefois que du coté impair il y avait trois importantes constructions avec cours, corps de logis et ailes ainsi que des jardins allant presque jusque à l’actuelle rue Taitbout. Un de ces trois hôtels était celui de Laborde (actuels n°s 21-25), ensuite habité par le banquier et homme politique Jacques Laffitte. Puisque il a joué un rôle déterminant dans l’avènement de Louis-Philippe en 1830, qui a en grande partie été organisé, en présence de La Fayette, dans cet hôtel particulier, et puisque après juillet1830 la rue devait de toute façon être rebaptisée, on lui a donné le droit - ainsi qu’à Victor Hugo beaucoup plus tard - de se vanter de vivre dans sa propre rue. Il ne s’en est pas privé. Quand des heures difficiles sont venues pour lui, Laffitte a vendu sa maison à James de Rothschild qui s’y est installé utilisant - comme son prédécesseur - les ailes sur la cour comme bureaux pour sa banque. C’était la maison-mère des Rothschild à Paris, lieu d’affaires capitales, mais aussi demeure opulente où de fastueuses réceptions avaient lieu au milieu de très beaux tableaux. C’est cet hôtel qui a disparu en dernier, laissant malheureusement la place à un immeuble dans le goût pompidolien qui quoiqu’on puisse en dire, n’a pas respecté la relative unité de style du reste de la rue. Le frère viennois de James, Salomon, a acheté l’hôtel à coté (actuels n°s 15-19) pour avoir un pied à terre à Paris. Avant lui il y avait déjà eu des habitants célèbres : la famille de Beauharnais et notamment Hortense, reine de Hollande. Cela explique pourquoi le futur Napoléon III, son fils, y est né. Jusqu’à sa disparition peu avant 1905 – pour la percée de la rue Pillet-Will – l’hôtel portait toujours le nom de la reine Hortense. Il a été photographié par Atget. Le troisième hôtel mitoyen avait sans doute déjà disparu au moment de l’aménagement du boulevard Haussmann. Pour l’instant rien n’est connu sur son aspect, ses propriétaires ou son histoire. rue+cerutti+hortense+de+beauharnais


Read also
wiki/Rue_Laffitte
sothebys


Zij verdeelde haar tijd tusschen haar hotel in de Rue Cerutti, het kasteel Saint Leu en 't verblijf bij haar moeder in Malmaison. leestrommel.nl/hortense

Hortense in exile

 

However, they could not forgive Hortense  for sticking by her stepfather upon his return from Elba, and consequently she had to leave France. She escaped with both her sons to Switzerland and eventually ended up near the Bodensee close to Konstanz. There she bought a small castle on a cliff overlooking the lake: Schloss Arenenberg. 

 

lessing-photo+Arenenberg

 

In exile Hortense started to write her extensive memoirs. She composed music and published her romances; she created drawings and paintings. Her house became a center of French culture. Established artists were fascinated by her and paid visits to the exiled Queen in Switzerland. 

 

Franz Liszt played on her piano,

The young writer Alexandre Dumas

 listened when she sang his favourite romance 

 

and the poet Lord Byron came and stayed with her. 

From her base in Switzerland she travelled extensively, often to Italy where her second son, Napoleon-Louis, lived with his father. Hortense was very worried when they took part in the Italian revolt against Austrian rule in 1831. During this episode Napoleon-Louis died and Louis Napoleon had to flee. 

 

His mother helped him to escape to Paris. She would continue to be worried about her son's political activities, especially when he tried to stage a coup in France in 1836, which failed. A year later, in 1837, the legendary "Reine de Hollande" died from cancer; she was 54 years old. The Dutch newspapers dedicated only three sentences to her death and funeral. According to her last wishes, her remains were transported from Arenenberg to the church of Rueil near Malmaison, where she was burried beside her beloved mother, Josephine. Her youngest legitimate son inherited the ambition and strength of the Bonapartes and returned to Paris after the rule of the Bourbons (Orleans), where he became Emperor Napoleon III. As a national hymn he chose of the most popular romances composed by his mother Hortense de Beauharnais: "Partir pour la Syrie." 

Arenenburg

Im Februar 1817 erwirbt Hortense de Beauharnais, die Exkönigin von Holland, das Gut Arenenberg. Sie brachte aus Frankreich nicht nur den exklusiven Geschmack ihrer Familie für Kunstgegenstände und Schlossbauten, sondern auch die Liebe zur Gartenbaukunst mit an den Bodensee.

Im Schloss ihrer Mutter Joséphine, Malmaison, jedoch unabhängig von ihr entwickelte Königin Hortense eine grosse Liebe zur Natur, die sich in der Anlage von verschiedenen Landschaftsparks niederschlug. Lediglich Schloss Malmaison, das grosse Vorbild aller kontinentalen Parkanlagen im englischen Stil, und Schloss Arenenberg, seine verkleinerte Kopie am Bodensee, blieben erhalten. Wie sehr die Königin Gärten liebte, zeigt sich darin, dass sie den Arenenberger Garten plante, bevor sie ihn überhaupt besass.

Shlosspark Wer als Gartenbauarchitekt für die Arenenberger Anlage in Frage kommt, lässt sich zum momentanen Zeitpunkt noch nicht endgültig ermitteln. Es spricht viel dafür, dass sie ihre Vorstellungen durch Louis-Martin Berthault, den grossen Gartenbauer Frankreichs, überarbeiten liess, bevor sie den Plan einige Monate später in die Tat umsetzte. Ab 1834 gestaltet ihr Sohn Louis Napoléon zusammen mit Hermann von Pückler-Muskau den Park um und gibt ihm sein heutiges Aussehen.  Dass die Besucher des kaiserlichen Hofes am Untersee die Anlage immer wieder beschreiben, versteht sich eigentlich fast von selbst. So finden sich zu Springbrunnen gefasste Quellen, kaiserliche "Lustgrotten", Eremitagen, eine Nachbildung von Napoleons I. Grab, Wiesen, die zum Picknick einladen. Eine eigene Schifflände im Bereich des heutigen Badeplatzes rundet das Bild ab. Die entlang des Untersees vermehrt auftretenden Pappeln deuten ebenfalls auf ein "gartentechnisches Gesamtkunstwerk", auch ausserhalb der eigentlichen Arenenberger Anlage, hin. Wissen wir doch, dass erst Königin Hortense den Baum ca. 1830 hier heimisch machte. Sie beabsichtigte damit, die von ihren Gästen immer wieder hervorgehobene Ähnlichkeit zwischen den Buchten des Untersees und dem Golf von Neapel zu verstärken.

Bed, boudoir, bath

The bathroom of Emperor Napoleon I Bonaparte in Versailles.

The breakfast room of Emperor Napoleon I Bonaparte and Empress Marie-Louise in the Trianon in Versailles. The table is laid with the Empire style Tea-set "Vieux-Paris", property of the Emperor. One of his hats on the couch in the background.

Bedroom of Marie-Louise, seond wife of Napoleon I. Furniture by Jacob Desmalter; 1809

Bedroom of Queen Hortense, daughter of Josephine Beauharnais. Hortense married Louis, King of Holland, Napoleon's brother. She is the mother of Emperor Napoleon III. Furniture (1805/06) by the brothers Jacob.

Boudoir of Empress Marie-Louise, second wife of Napoleon I Bonaparte (1808)

Slot Arenenberg

Am Rande der Schweiz, mit Blick auf den Bodensee und das nahe Deutschland, liegt der Arenenberg mit seinem Schloss und dem berühmten Park. Ohne Hintergrundwissen ist dieser Schlosspark nur einer unter vielen. Macht man sich aber erst einmal mit der Geschichte vertraut, so eröffnen sich der Fantasie ungeahnte Welten aus längst vergangenen Zeiten.

Die Wege im Park finden in Untersee und Insel Reichenau ihre spielerische Fortsetzung. Bilder: Napoleonmuseum Thurgau (1,4), Alice Grosjean (2,3)Hortense de Beauharnais, Exkönigin von Holland und Mutter von Louis Napoleon, erwarb 1817 das Gut. Sie war eine Gartenliebhaberin und liess auf dem Arenenberg einen kaiserlichen Landschaftspark errichten, in dem später auch Louis Napoleon, ihr Sohn und letzter Kaiser Frankreichs, gespielt und gross geworden ist. Entstanden nach englischem Vorbild und mit französischem Geschmack der Königin, sollte sich der Park in die Natur eingliedern, die Landschaft um sich herum aufnehmen und in sich wiedergeben.

"Der Park ist wie ein Bilderbuch", sagt Dominik Gügel, Direktor des Napoleonmuseums auf dem Arenenberg. Schaut man beim zweiten Mal genauer hin, so versteht man, was er meint: Ein Weg schlingt sich in Serpentinen den Hügel hinauf, die Kurven werden im See und auf der gegenüber liegenden Insel Reichenau imaginär fortgesetzt, sie fügen sich perfekt in die Landschaft ein. Hier fuhren einst die Kutschen der kaiserlichen Besucher durch die Rebberge zum Schloss hinauf.

Schaut man einen anderen Weg hinunter, der früher eine mit Pappeln besetzte Allee war, so richtet sich der Blick genau gen Paris, ein anderes Detail, welches den Kaiser früher von der Ferne träumen liess. "Es sind viele Spielchen versteckt in diesem Park und noch lange nicht alle davon sind uns heute bekannt", meint Gügel.

So stehe im Park eine Brücke, welche Napoleon III sogar eigenhändig erbaut haben soll. Dass sich der Park heute wieder fast in seiner ursprünglichen Form befindet, so wie er von Hortense und Louis Napoleon gebaut wurde, ist der Stiftung Napoleon III zu verdanken. Da die Rekonstruierung des Parks vom Kanton nicht finanziert werden konnte, übernahm sie 2004 das Projekt, an dem noch immer gearbeitet wird.

Unter den Bäumen im Park befindet sich eine kleine Grotte, wo Hortense gesessen und ihrer Freundin Amalie Zephyrine, Fürstin von Hohenzollern-Sigmaringen, Briefe geschrieben haben soll. Kennt man diese kleinen, aber feinen Geschichtchen, so fällt es einem sofort leicht, sich in diese vergangenen Zeiten zu denken, als die Leute noch Briefe mit Tinte schrieben und Frauen in weiten Kleidern, mit Fächern und Sonnenschirmchen durch Pärke spazierten.

Ein ehemaliger Eiskeller hilft der Fantasie ebenso auf die Sprünge wie eine etwas erhöhte Plattform, von welcher aus Musiker vermutlich die Gäste unterhielten. Wenn man sich dann noch vorstellt, wie sich die adlige Prominenz des 18. Jahrhunderts auf einem der zahlreichen Gartenfeste im Park vergnügte, die Mädchen um den Springbrunnen zu Musik tanzten und den Gästen Wein in edlen Gläsern serviert wurde, so erwacht noch in jedem der Romantiker. Denn haben wir nicht alle einmal von Prinzen, Prinzessinnen, Kutschen und Schlössern geräumt?
 

Het Koninklijk Paleis op de Dam

‘Het Paleis van de Inquisitie’
(Hortense in haar mémoires)
Toen koning Lodewijk Napoleon besloot om van Amsterdam de hoofdstad van het land te maken, verkoos hij het oude Stadhuis op de Dam - dat bekend stond als het Achtste Wereldwonder - als zijn Koninklijk Paleis.
Meteen klonk van alle kanten een krachtig advies: ‘Niet doen, Majesteit!’
Een raadgever vatte de bezwaren samen: ‘Het stadhuis bezit alle nadelen en geen enkel voordeel dat essentieel is voor het paleis van een soeverein. Koude, vochtige, zeer grote en droefgeestige kamers zonder enig gemak en gerief. ‘
Maar Lodewijk Napoleon was een eigenwijs man en zette zijn zin door. Onder leiding van de Franse architect Thibaut vond de kostbare verbouwing en herinrichting plaats. Nieuwe gordijnen, dure meubels en bedden, kroonluchters, spiegels en tapijten werden naar binnen gedragen. Aan de Damzijde moest een verguld smeedijzeren balkon komen, zodat de koning vandaar de huldebetuigingen van zijn onderdanen in ontvangst kon nemen. De voormalige Vierschaar waarin eeuwenlang doodvonnissen waren uitgesproken, deed dienst als koninklijk hofkapel.

In april 1810 arriveerde koningin Hortense met de kleine kroonprins in het nieuwe paleis. Ze vergeleek het meteen met het paleis van de inquisitie: ‘Mijn appartement keek uit op een kerk,‘ schreef ze in haar mémoires, ‘de atmosfeer was er vreselijk en als je de ramen openzette, kwam er uit de gracht (Nieuwe Zijds Voorburgwal T.C.) alleen maar een putlucht en een walm van zwavel naar binnen. (..) Men kon zich geen triester woonoord voorstellen.’

De koning en koningin die in onmin leefden, spraken geen woord tegen elkaar. Hoewel er een nieuwe, mooie pianoforte stond verging Hortense zelfs de lust tot zingen en componeren: ‘Na het eten liet de koning zijn vingers over de openstaande Pianowandelen. Hij trok zijn zoon op schoot, knuffelde hem, nam hem mee op het balkon dat op het plein uitkeek. Als het volk hen zag, klonk er gejuich. (..) Ik zat op een stoel maar te kijken naar wat zich in de kamer afspeelde, zonder een woord uit te brengen.’

De koningin bracht haar dagen door met het lezen van Engelse horror romans. Op een dag liet Lodewijk Napoleon in de schitterende Burgerhal La Vestale opvoeren, van de Italiaanse componist Gaspare Spontini. Het was het favoriete lyrische theaterstuk van Hortenses moeder, dat aan keizerin Joséphine was opgedragen. De koningin kon haar tranen niet inhouden toen de getergde Julia in de eerste acte haar verlangen naar haar geliefde bezong. Verstikt door heimwee naar Frankrijk, gekweld door haar bizarre echtgenoot, ondermijnd door haar zwakke gezondheid vluchtte Hortense in de zomer naar Paleis Het Loo. Daar voelde ze zich nauwelijks beter en ze reisde verder naar Plombières om er te kuren.

Ze zou nooit meer in Holland terugkeren.

Thera Coppens